تولد تولد تولدش مبارک!

هرچند راه پر افت و خیزی بود، نوشته‌ها کم و زیاد و کوتاه و بلند و زود به زود و دیر به دیر شدن اما دو سال گذشت از شروع این بلاگ. از ۱۴ اکتبر ۲۰۱۶ تا امروز تونستم سر قرار حداقل ماهی یه نوشته بمونم. چند تایی دنبال‌کننده‌ی ثابت و چندتایی هم مخاطب گذری پیدا کردم. حس خوبی داره در کل و امیدوارم ادامه‌ داشته باشه حالاحالاها.

در مدح کتاب نصفه خوندن

۱. یکی دو هفته‌ی اخیر کتاب اسپینوزای خیابان مارکت رو می‌خوندم. ۳ ۴ تا داستان اول رو با شوق خوندم ولی ناامید شدم. چندتا داستان دیگه‌ش رو هم خوندم و در آخر تصمیم گرفتم ۳ تا داستان آخرش رو نخونم و برم کتاب بعدی. اما چرا؟

۲. یه جور وسواس در ما هست که تحریکمون می‌کنه یه کتاب رو تا ته بریم،‌ یه فیلم خسته کننده‌رو تا ته تحمل کنیم،‌ ده فصل از یه سریال رو ببینیم،‌ هرچند از فصل ۴ به بعد یقین حاصل کردیم که داستانش مرده دیگه،‌ یا حتی رابطه‌مون رو با یه فرد (چه عاطفی چه کاری) ادامه بدیم فقط چون یه روز نتیجه گرفتیم که اون شخص، شخص مناسبیه،‌ هرچند که الان شک داریم.

۳. ولی چرا؟ واقعن چرا باید وقتمون رو پای چیزی هدر بدیم که یقین داریم بده؟ فقط چون یه درصد احتمالش هست که بعد از ۴۰۰ صفحه کتاب حوصله سر بر، نویسنده یهو منقلب بشه و دو صفحه جالب بهمون هدیه بده؟ نمی صرفه واقعن. مثلن احمد شاملو یه چهره برجسته توی ادبیات ایرانه. من امسال کتاب روزنامه‌ی سفر‌ میمنت‌اثر ایالات متفرقه‌ی امریغ رو ازش شروع کردم به خوندن. واقعن ده صفحه هم نتونستم تحمل کنم. حالا بیام به خودم بگم که نه، شاملو خیلی شخص مهمیه. چه حاصل؟ عمر رفته برنمی‌گرده. این همه‌ دارم می‌نویسم که بگم واقعن مطالعه‌ هم بعضی وقتا رفتار‌های نه چندان منطقی توی ما ایجاد می‌کنه و باید ازشون اجتناب کرد. استادی داشتم که شاید تاثیر گذار ترین توصیه رو به من – و همکلاسی هام – کرد اوایل دانشجوییم: هیچ کتابی ارزش این رو نداره که از اول تا آخرش رو بخونیم. آدم باید فقط اون قسمت از کتاب رو بخونه که واقعن بهش نیاز داره. هرچند که خیلی ساده‌س اما واقعن خیلی‌هامون بهش توجه نمی‌کنیم. مثلن چند نفر رو دیدین که تصمیم گرفتن جاوا یاد بگیرن،‌ بعد با وجود این که مثلن مفهوم متغیر‌ها یا حلقه‌ها رو درک کردن، میان فصل متغیر یا حلقه‌ی جاوای دایتل رو  واو به واو می‌خونن،‌بعد از مطالب تکراری خسته می‌شن و کلن قید جاوا – یا در خوشبینانه ترین حالت اون کتاب – رو می زنن. جسارت چشم بستن به ۴۰۰ صفحه از یه کتاب ۶۰۰ صفحه‌ای رو داشتن چیزیه که به ما واقعن توی پیشرفت کمک می‌کنه.

یادگیری لغت انگلیسی با اپ موبایل

۱.  اینجا ۳ تا اپ می‌خوام معرفی کنم که هرکدوم یه جور جالبی به آدم کمک می‌کنن تا لغات و کلمات جدید یاد بگیره.

۲. قبل از همه‌چیز اینو بگم که یادگیری یه زبان جدید بهترین‌حالتش اینه که بدون وابستگی به یه زبان دیگه باشه. یعنی مثلن من نیام انگلیسی رو با استفاده از فارسی و ترجمه کردن یاد بگیرم. درمورد لغت مخصوصن بهتره که کلن از زبان واسه (برای ما فارسی) اجتناب بشه. یعنی نیایم لغت و معنی حفظ کنیم. بجاش توصیف اون لغت یا کمک گرفتن از ابزار‌های دیگه مثل تصویر می‌تونه راه خوبی باشه.برای همین اگر از این اپ‌ها یا فلش کارت‌های فارسی/انگلیسی دارین یا مثلن کتاب ۵۰۴ با زیر نویس فارسی دارین می‌خونین، بهتره همین الان پاکش کنید اپ رو و بندازین دور کتاب رو‌(به همین شدت)

۳. بریم سراغ اپ ها. لینک گوگل پلی رو برای هر کدوم گذاشتم. از ورژن آی‌او‌اس اپ ها هم خبر ندارم.

Memrise

اسمش یه غلط املایی ریز داره که درواقع بهش یه معنی جدید داده (بهش فکر کنین.) سیستم ساده‌ای داره: شما اول یه مجموعه لغت انتخاب می‌کنید. مجموعه‌ها خیلی متنوعن. از مثلن کتاب‌های معروف مثل ۵۰۴ و ۱۱۰۰ واژه گرفته تا لغات زبان تخصصی کنکور ارشد کامپیوتر. مجموعه رو که انتخاب کردید سه تا گزینه رایگان دارین: یادگیری لغت، که بهتون ۵ تا لغت جدید می‌ده. مرور،‌ که لغاتی که قبلن خوندید رو بهتون نشون می‌ده. اینجوری که وقتی لغتی رو می‌خونید، چند ساعت بعد یک بار بهتون میگه مرورش کنید،‌ فرداش و ۳ روز بعد و یک هفته بعد هم می‌ده برای مرور. (عددها دقیق نیستن) مرور هم درواقع یه جور آزمونه. یا کلمه رو می‌بینین و معنی رو باید انتخاب کنید. یا معنی کلمه رو می‌ده و می‌خواد بنویسیدش یا حتی فقط صدا پخش می‌کنه و معنی یا املا رو می‌خواد. خودتون امتحانش کنید بهتر گیرتون میاد.

memrise تقویت دایره لغات

در واقع ممرایز برای حفظ کردن هر چیزی که یک معادل داره مفیده( f(x) = y ) و توی اپ هم علاوه بر لغات انگلیسی و غیر انگلیسی کلی چیز جالب دیگه هم هست مثلن پرچم کشور ها، پایتخت‌ها،‌و حتی کامند‌های ترمینال لینوکس. هرچند به نظرم درمورد مثلن کامندها نشه راه خوبی برای یادگیری حسابش کرد.

Ultimate Vocabulary Prep for English, GRE® & exams

این یکی کلن فرق داره. اسم طولانیش ترسناکش می‌کنه ولی درواقع خیلی جذابه. اول که نصبش کنید،‌ یه سری سوال می‌پرسه. این که هدفتون چیه؟ تفریح، مهاجرت؟ آزمون؟ به کدوم کشور؟ کدوم آزمون؟ و چندتا سوال دیگه. بعدش میاد و براتون یه سری مجموعه لغت آماده می‌کنه و شروع می‌کنید یادگیری.

تقویت دایره لغات

Magoosh Vocabulary Builder

این یکی خیلی ساده و سرراسته. یه سری مجموعه لغت داره که سطح بندی شدن و یه سری هم برای آزمون‌های خاص مثل IELTS , GRE هست. انتخاب می‌کنید و می‌خونید. دقیقن هم همون فلش کارت خودمونه. خبری از آزمون گرفتن پیچیده یا الگوریتم های خفن برای انتخاب لغت‌ها نیست. همین.

magoosh فلش کارت لغت انگلیسی

 

 

 

تب یا اسپیس؟ درآمد اونایی که اسپیس رو ترجیح می‌دن بیشتره

۱. این مطلب رو یکی دو جا دیدم این اواخر که پر آب و تاب ترینش توی فاسبایت بود: برنامه‌نویس‌هایی که اسپیس رو به تب ترجیح می‌دن، درآمد بیشتری دارن، تقریبن ۸ درصد. درظاهر شاید جذاب به نظر بیاد ولی در باطن یقینن غلطه.

تب یا اسپیس

۲. اتفاق خیلی رایجی که رخ می‌ده اینه که ما موقع بررسی یک مسئله، درواقع داریم اون فاکتوری که دوست داریم رو در نظر می‌گیریم، ولی از چیزایی که غیر مستقیم توی مسئله دخیلن، چشم پوشی می‌کنیم (از روی بی حواسی یا با نیت شوم؟؟؟؟). مثلن اینجا اومدن دیدن کدوم برنامه نویس از چی استفاده می‌کنه‌(تب یا اسپیس) و چقدر درآمد داره. همین. ولی اگر درست به قضیه نگاه کنیم، واقعن این سوال پرسیدن غلطه. کلی فاکتور مهم دارن نادیده گرفته می‌شن.

۳. پایتون یا جاوا یا جاوا اسکریپت؟ توی پایتون عرف اینه که از چهار تا اسپیس استفاده کنن. یه سری از قدیمیا هشت تا اسپیس رو ترجیح می‌دن. توی جاوا اسکریپت از یکی شنیدم که پیشنهاد غالب دو تا اسپیسه. توی جاوا عملن عرفی وجود نداره. دلیه. و خب این خیلی تاثیر گزاره. ازونجایی که توی پایتون ایندنت کردن با اسپیس انجام می‌شه، شخص دقیق انجام می‌ده این کار رو. اما توی جاوا که تاثیری نداره، طرف هر جور خواست رفتار می‌کنه. متوجهین که چی می‌گم؟ اینجا درواقع زبان برنامه نویسی دخیل می‌شه. و خب درآمد برنامه نویسای هر زبون توی مناطق مختلف فرق می‌کنه.

۴. من موقع کار، از تب استفاده می‌کنم عمومن. ولی ادیتور من اتمه و تنظیماتش جوریه که درواقع تب رو با ۴تا اسپیس جایگزین می‌کنه. پس من جزو کدوم دسته‌م؟ تب یا اسپیس؟ ادیتور هم مهمه. یا مثلن اون قانون که می‌گه هر سطر نباید بیشتر از هفتاد و خرده ای کاراکتر بشه. اگر من به اون قانون پایبند باشم، احتمالن از اسپیس به تعداد کم استفاده کنم اما اگر یه مانیتور واید داشته باشم بخاطر رفاهم یقینن تا دلم بخواد تب می زنم.

۵. اگر یه مغازه دار بخواد ساعت کاریش رو بر اساس حد فاصل طلوع و غروب آفتاب در نظر بگیره، تابستون‌ها مغازه‌ش زمان بیشتری بازه و به تبع اون، مشتری‌های بیشتری هم داره. اما توی این مورد باید این رو هم درنظر بگیره این تعداد مشتری یقینن اگر طرف بستنی فروش باشه،‌توی تابستون خیلی بیشتر از زمستون می‌شه، حتی اگر زمستون بیشتر مغازه رو باز نگه داره. خیلی بی ربطه. مگه نه؟ تاثیر تب و اسپیس توی درآمد هم دقیقن به همین صورته. فاکتوری که خودش تابعی از عوامل دیگه‌س نمی‌تونه متر و معیار خوبی برای سنجش باشه.

ماه گرفتگی ۵ مرداد ۹۷

۱. امشب(جمعه ۵ مرداد ۹۷) یک ماه گرفتگی طولانی (گویا طولانی ترین در قرن حاضر) خواهیم داشت. حدود ۶ ساعت طول می‌کشه و از ساعت ۹:۴۴ دقیقه شروع می‌شه و ساعت ۵۱ دقیقه بامداد شنبه خسوف کامل رو می‌بینیم. توی همین شب مریخ هم به فاصله‌ی خیلی کمی از ماه (۶ درجه) قابل رویته و از شبهای دیگه هم پرنور تره.

ماه گرفتگی مرداد

۲. نجوم شاید کلمه‌ی پیچیده‌ای باشه اما از همین چیزای کوچیکش، یعنی یه ماه گرفتگی ساده، می‌شه واقعن به وجد اومد. لازم هم نیست حتمن یه تلسکوپ خفن چند میلیون تومنی داشته باشیم. با یه دوربین شکاری معمولی زیر یک میلیون تومن، و حتی بدون هیچ وسیله‌ای هنوز می‌شه خیلی چیزا دید که فکر رو می‌تونه واسه چند دقیقه تا حتی چند روز درگیر خودش کنه. امشب ماه گرفتگی رو دریابید و لذت ببرید. همین.

۳. یه خبر باحال هم که امروز بهش برخوردم این بود که دوستان ستاره شناس یک شیء پررنگ جدید در آسمان پیدا کردن: یک اختروش(!) که با ما ۱۳ میلیارد سال نوری فاصله داره، یعنی این تصویری که می‌بینیم درواقع تصویر این اختروش در ۱۳ میلیارد سال پیشه،  یعنی سالهای اولیه‌ی جهان ما، زمانی که فقط ۷ درصد از جهانی که‌ امروز می‌بینیم وجود داشت.  از نگاه کردن به ماه که خیلی نزدیکه تا پیدا کردن چیزی که عملن جزو دوردست ترین جایی که ما ممکنه حالا حالاها ببینیم می‌تونه پارادوکس باحالی باشه. این وسط هم کلی چیز دیگه هست واسه دیدن که شاید در آینده‌ی نزدیک سراغشون.

ترند‌های توییتر و قهرمانی رئال

۱. امشب بازی فینال چمپینز لیگ بود بین رئال مادرید و لیورپول. برنده رئال بود. ولی جالبه که بعد از بازی ترند‌های توییتر اینجوری شده بود:

ترند های توییتر بعد از فینال رئال و لیورپول

از ده مورد، ۹ تاش مربوط به  بازی و بازیکناشه. Dua Lipa تنها مورد استثناست که گویا یه خواننده س و امشب اون هم توی استادیوم بوده و یه اجرا داشته که خیلی سر و صدا داشته.

۲. جالبه که یه بازی فوتبال باعث دیده‌شدن یه خواننده می‌شه. بعد اینقدر سر و صدا می‌کنه. از لیست ده تایی بالا ۴ تاشون توی همین زمان کم میلیونی شده تعداد دفعات ذکر شدنشون. مورد جالب دیگه هم اون هشتگ عربیه.  توییتر ترند ها رو هم گلوبال به کاربرا نشون می‌ده و هم لوکال. این که یه هشتگ غیر انگلیسی به صورت گلوبال ترند شده هم جالبه.

تغییر سیاست/شرایط استفاده‌ی اپ ها و سرویس ها و سایت ها و …

۱. از امروز صبح هر سایت و اپی رو که باز می‌کنم یه نوتیفیکیشن میده که اون عهدنامه(!)ی اولیه‌ای نشون دادن تغییر کرده. از فایرفاکس گرفته تا اپ های کوچیک و گم نام. قضیه اینه که گویا در اروپا قوانین سخت گیرانه‌ی جدیدی از امروز قراره اعمال بشن و این اپ ها هم مجبورن به کاربرانشون اطلاع بدن. همینطور اینکه خیلی از اپ ها دارن با جزئیات نسبتن خوبی می‌گن که چه اطلاعاتی رو جمع آوری می‌کنن از فعالیت هر کاربر. General Data Protection Regulation درسال ۲۰۱۶ بررسی و تصویب شده و امروزه که اجراش شروع شده. البته این مربوط به اروپاست فقط.

۲. اطلاعات کاربرها مهمن. خیلی مهم. و نباید ساده از کنارش رد شد. خیلی از قول های امروز (از جمله گوگل) با استفاده از همین اطلاعات به این موقعیتی که دارن رسیدن. کاربرد این اطلاعاته که باعث پیدا شدن فیلدی به اسم علم داده شده که یکی از ترند های این دهه بوده. چه خام فروخته بشن اطلاعات و چه بعد از آنالیز استفاده بشن، می‌تونن هر کسب و کاری رو که کاربرهای زیادی داره، ثروتمند کنن. عصر دیتا رو نباید سهل انگارانه طی کرد. باید به چیزهایی مثل همین قوانین که در این حیطه تصویب و اجرا می‌شن توجه کرد.

علامت سوال

در مکاتبات روزمره‌(یعنی چت، تکستینگ، و…) از علامت سوال استفاده کنید. خیلی توقع بی‌جا و عجیبیه که فکر می کنین چون شما با لحن سوالی می نویسید توی ذهنتون، طرف مقابل هم با لحن سوالی می‌خونه. کتاب جدید محمود دولت آبادی منتشر شد با کتاب جدید محمود دولت آبادی منتشر شد؟ خیلی فرق دارن. خیلی. از علامت سوال استفاده کنید.

question mark

 

  • این در مورد کاما/ویرگول هم صادقه. حالا لازم نیست سمی کالن استفاده کنید دیگه،‌ ولی توی یه متن ۳ ۴ خطی، بودن کاما واقعن به خوب درک شدن پیامتون کمک می‌کنه، استفاده کنید.

هنر شفاف اندیشیدن

۱. بدیهیه که بعد این همه سال زندگی، همه‌ی ما در فکر کردن قهار شدیم دیگه. اما مسئله اینجاست آیا واقعن بی نقصیم؟ نه. به هیچ وجه. توی تصمیم گیری های روزانه بارها بین گزینه‌ها گم می‌شیم. یه مطلب رو بارها مرور می‌کنیم و هی گم می‌شیم. گول تبلیغات و گوینده‌های اخبار رو می‌خوریم. توی کارای بلند مدت انرژی و انگیزه‌مون تحلیل می‌ره(بله، اینم به فکر مربوطه).

هنر شفاف اندیشیدن

۲. فنر واضح فکر کردن کتاب باحالیه. ۹۹ تا مقاله(!)ی دو سه صفحه ای داره درمورد فکر کردن. رولف دوبلی این کتاب رو نوشته. در واقع اینها مجموعه‌ای از نوشته‌هان که در طی چند سال توی نشریات چاپ شدن و بعد به صورت کتاب در اومدن. ترجمه‌ی فارسی اسمش رو من ترجیح می‌دادم هنر واضح فکر کردن بزارم، اما گویا یه کتاب دیگه‌ هم به این نام وجود داره و ترجمه‌ی فارسی‌ای که توی بازاره (کار عادل فردوسی پور، در کمال تعجب) به اسم هنر شفاف اندیشیدنه و توسط نشر چشمه چاپ شده.

۳. درواقع موضوع این کتاب خطاها و سوتی های ما موقع فکر کردنه. اشتباهاتی که دلایل متفاوتی دارن. مثلن سهل‌انگاری، فرهنگمون، حیله‌ی پشت مسائل و… . این کتاب هم قرار نیست جادو کنه. با خوندنش عاری از اشتباه نمی‌شه کسی، اما بهتره که حداقل در مواجهه با مسائل بدونیم که از چه جاهایی آسیب پذیریم.

۴. ۹۹ تا مقاله‌ای که توی کتاب هنر شفاف اندیشیدن هستن خوبن، ولی عالی نیستن. راستش یه جاهایی این حس به آدم دست می‌ده که داره کش پیدا میکنه نوشته ها. برای من وقتی که خوندمش (کمتر از یک سال پیش) حدود ۲۰ موردشون واقعن جالب  بودن. نیمی از کتاب می‌شه گفت قابل درک بود، اما تقریبن نصف موارد زیادی ریزبینانه و خاص بودن و می‌شد از کنارشون ساده رد شد. اما به هرحال ارزش یک بار خوندن رو داشت. نکته‌ی نسبتن مثبت قضیه هم این بود که اکثر فصل ها رو با یک یا چند مصداق خاص بررسی کرده بود که قابل درک تر باشه. البته اینم بگم که این کتاب همچنان یه کتاب نسبتن سطحی و تا حد زیادی تجاریه که با هدف فروش نوشته شده. علم چندان عمیقی عاید خواننده نمی‌شه. صرفن یا یک سری الگوی آماده برای بررسی کردن موقعیت ها مواجه می‌شه، اما همچنان برای کسی که وقت یا علاقه‌ی مطالعه‌ی کتابی روانشناسی رو نداره (به هیچ وجه منظورم قورت دادن قورباغه و دزد پنیر و امثال این کتاب ها نیست، منظورم کتابهای علمیه) این کتاب یکی از باید‌هاست.

 

جزیره زباله ها و روز زمین

۱. در اقیانوس آرام جزیره‌ای هست به اسم جزیره زباله‌ها که تشکیل شده از حجم عظیمی از ضایعات انسانی. البته چگالیش اونقدر بالا نیست که توی تصاویر ماهواره‌ای واضح باشه اما درمورد مساحتش تخمین زده شده که چیزی بین ۷۰۰ هزار تا پونزده میلیون کیلومتر مربع باشه. عدد خیلی بزرگیه اگه دقت کنید که مساحت ایران تقریبن یک و نیم میلیون کیلومتر مربعه.

زباله

۲. روز زمین بود دیروز. بهونه‌ی پاول دوروف شد برای یه رزمآیش موشک پرانی سمبولیک(!!!) برای تلگرامشون و از طرف دیگه هم احتمالن کلی همایش توی گوشه کنار دنیا و یحتمل دو سه تایی توی تهران خودمون. ولی چیزی که مسلمه اینه که تغییر چندانی حاصل نمی‌شه با یکی دو تا همایش.

۳. لایف استایل ما (انسان ها در کل و ایرانی ها بخصوص) وحشتناکه. صبح تا شب انسانٍ مصرف کننده گره خورده با تولید حجم انبوهی از زباله. از بطری آبی که وقت تشنگی می‌خریم ( و بارها دیدم شخص بطری‌ای که هنوز کلی آب توش هست رو می‌ندازه توی سطل زباله) تا همون بطری وقتی از دستمون می‌فته و می‌شه توپ موقتی یکی دو تا بچه واسه چند صد متر، تا همون بطری که وقتی رفتگر شهرداری می‌بینه افتاده گوشه جوب، شاید خسته باشه و حال نداشته باشه بر داره اونو و می‌مونه توی جوب تا آب اونو می‌بره و یه جوری شاید به یه دریاچه برسه کارش. از لحظه تولید تا رسیدن اون بطری به یه نقطه که خونه دائمیش بشه کلن هزینه‌س. هزینه‌ای که حجم زیادیش قابل اجتنابه. صرفن با خریدن یه بطری دائمی می‌تونیم هم پلاستیک کمتری مصرف کنیم. هم بار دفع زباله‌ی شهر رو کم کنیم و هم از تلنبار شدن توده‌های زباله توی گوشه و کنار دنیامون جلوگیری کنیم. ولی متاسفانه حتی برای تحصیل کرده‌های ما داشتن یه بطری نیم‌خورده نشان کول بودنه.