سلب آسایش تا جایی که ممکنه

۱. پیام رو می‌نویسم و ارسال می‌کنم. به محض این‌که پیام دلیوری میاد برام، یه اس‌ام‌اس جدید هم دریافت می‌کنم. چیه؟ تبلیغات. چی‌ شد الان؟ اپراتور عزیز گوش به زنگ ایستاده که من یه پیام بفرستم به کسی(یا به کسی زنگ بزنم) و درست توی همون لحظه برای من یه پیام تبلیغاتی بفرسته. چرا؟ واضحه. دیگه کسی از اس‌ام‌اس استفاده نمی‌کنه. اینباکس اس‌ام‌اس گوشیامون شده قلمرو پیامک‌های تبلیغاتی. ولی همچنان این رسانه یکی از بهترین راه‌های تبلیغه. پس چیکار می‌کنن؟ وقتی پیامشون رو می‌فرستن که می ‌دونن من و شما تلفنمون توی دستمونه و حداقل برای یه لحظه‌ هم که شده توی نوتیفیکیشن بار متن پیامشون رو می‌بینیم. چرا این کارو می‌کنن؟ چون دیگه کسی زحمت نمی‌ده اس‌ام‌اس های گوشیش رو بخونه. گذشت اون زمون که با یه دینگ کوچولو همه با کله می‌رفتن توی گوشیاشون.

پیامک تبلیغاتی

۲. یکی از چیز‌هایی که همیشه روش بحث می‌شد این بود که این راه تبلیغات نقض حریم شخصی و مزاحمت حساب می‌شه و غیر قانونی حساب می‌شه. و همیشه اپراتور ها ادعا می‌کردن که اونا توی این قضیه دخیل نیستن و شماره‌های کاربرا از راهای دیگه‌ای دست مزاحما افتاده. ولی الان عملن برعکس شده. نیم بیشتر پیامک‌های تبلیغاتی(حد اقل برای من) درست توی لحظات زنگ زدن و پیام فرستادن میاد و فقط اپراتور منه که می‌تونه متوجه این قضیه بشه. (اگر کس دیگه‌ای بتونه وامصیبتا). حالا اینکه خود اپراتور هم نباید این‌کار رو بکنه بماند.

۳. چرا شرکت‌ها پیام تبلیغاتی می‌فرستن هنوز؟ یا چون مدیر‌های احمقی دارن که نمی‌دونن پول رو چجوری خرج کنن و یا بخاطر این که واقعن جواب می‌گیرن از این راه. خب ما باید چکار کنیم؟ درسته که شاید تبلیغ فلان مدل کفش یا فروش بهمان ماشین با اقساط ۹۹ ماهه برای یکی از ما جذاب باشه ولی برای خیلی‌هامون فقط مزاحمته. این‌جاست که می‌رسیم به اصل ماجرا:‌ اگر هرکس برای زندگی خودش اصولی داشته باشه و برای حفظ ارزش‌هاش و در این مورد خاص، حریم شخصیش تلاش کنه، از شرخیلی از این مزاحم‌ها خلاص می‌شیم. توجه کنین: حتی اگه کسی مثلن به من پیام بده که می‌خواد هم وزن خودم بهم طلا بده، نباید فراموش کنم که این شخص – هرچقدر هم خیراندیش و نیکوکار- داره از راه مزاحمت به سمت من میاد. می‌شه گفت یکی از نشونه‌های فرهنگ و جامعه سالم اینه‌ که افراد در واکنش با هر مساله‌ای اول به احترامی که باید به خودشون بذارن توجه می‌کنن، و نه منفعت موقتی که از اون موقعیت عایدشون می‌شه.

پیشنهاد: پیام‌های تبلیغاتی رو تحویل نگیرید. اگر بعد از هزارتا پیامک بیخود، پیامک هزار و یکم براتون واقعن جذاب بود به اونم بی‌اعتنایی کنید. یقینن راه‌های دیگه‌ای هم برای برطرف کردن اون نیاز هست.

 

 

أپدیت: وقتی توی بعضی‌ از سایت‌های خارجی ثبت نام می‌کنیم، ازمون پرسیده می‌شه که آیا می‌خوایم خبر‌نامه‌ی اون‌ها رو دریافت کنیم یا نه. این یعنی احترام به حقوق کاربر. درمقابل توی ایران، وقتی شرکتی به شماره‌ی ما برسه دستش، برای خودش حق مسلم می‌دونه که هرچیزی رو برامون بفرسته. مثلن بانک‌هایی که روز تولدمون بهمون پیامک تبریک می‌فرستن هم شامل این نقض‌کننده‌های حقوق ما می‌شن. قبلن درمورد ایرانسل نوشته بودم: برای من پیامی فرستاد که بهم بگه گواهی‌نامه رعایت حقوق مصرف‌کننده دریافت کرده، درحالی که خود اون پیامک داشت این ادعا رو نقض می‌کرد. مطلب رو بخونید، جالبه.

وقتی با ۱۱۰ تماس گرفتم به هلال احمر وصل شد

۱. امروز بخاطر یه مسءله با ۱۱۰ تماس گرفتم. درمورد مسءله جلوتر می‌گم. ولی قبلش اتفاق جالب‌تری افتاد. وقتی شماره‌ی ۱۱۰ رو گرفتم، در کمال ناباوری متوجه شدم که با هلال احمر تماس گرفتم. یه بار دیگه این کار رو کردم. و نتیجه مشابه بود. دفعه‌ی سوم تصمیم گرفتم با همون هلال احمر درمیون بذارم مشکل رو، با این تصور که شاید اون پیغام ضبط شده داره اشتباه پخش می‌شه و درواقع من همچنان با پلیس طرفم.

۲. وقتی که داخلی مربوط رو زدم و به اپراتورشون وصل شدم، آقای اپراتور بدون هیچ مکثی ازم پرسید که من با کجا تماس گرفتم(!). وقتی بهش گفتم پلیس، بدون درنگ بهم گفت که قطع کنم و دوباره تماس بگیرم و اگه دوباره همین اتفاق افتاده بود، گوشیم رو یه بار خاموش و روشن کنم. خاموش و روشن کرم تلفنم رو و تماس گرفتم و مشکل همچنان پا برجا بود. این رو با ۳ تا خط متفاوت موبایل از سه تا اپراتور متفاوت امتحان کردم و حاصل هیچ تغییری نکرد. در آخر، وقتی با تلفن ثابت ۱۱۰ رو گرفتم، تازه اون موقع بود که واقعن به پلیس رسیدم.

۳. راه حلی که اپراتور هلال احمر بهم داد خیلی جالب بود. درواقع از این جواب سریع برمیاد که این اتفاق نه تنها دفعه‌ی اول نیست که رخ می‌ده،‌ بلکه مدت زیادی هم از پیدا شدن این مشکل می‌گذره، ولی همچنان هیچ عملی انجام نشده برای حلش.

۴. می‌شه درمورد علت این اختلال حدس‌هایی زد. توی خیلی جاها، شماره‌های ۱۱۲ و ۹۱۱ شماره‌های تماس اضطراری ان و حتی با گوشی‌های موبایل قفل شده و حتی بدون سیم‌کارت هم می‌شه با این شماره ها تماس گرفت. از طرفی توی ایران شماره‌ی ۱۱۰ برای پلیسه و ۱۱۲ برای هلال احمر. این تداخل یا باید از طرف سازنده‌های موبایل ( و درواقع سیستم‌عامل) باشه، یا اپراتور‌های موبایل، یا مخابرات و درآخر – هرچند احتمالش خیلی کمه- خود پلیس و هلال احمر.

۵. مورد من اصلن اضطراری نبود. اما یقینن توی موارد اضطراری که سرعت عمل هم اهمیت داره، این اختلال می‌تونه به شدت خسارت‌بار باشه. این رو احتمالن با چندنفر درمیون می‌ذارم و حاصلش رو هم اینجا می‌ذارم. قبلن هم ‌توی این بلاگ در این مورد نوشتم که خیلی وقت‌ها دلیل حل نشدن مشکلاتمون اینه که هیچ وقت به خودمون زحمت نمی‌دیم بیانشون کنیم. توی این مورد هم هرچند خنده‌دار به نظر می‌اد، احتمالش کم نیست که دلیل پابرجا بودن این مشکل، این باشه که تا حالا هیچ کس اونو گزارش نداده.

ایرانسل و رعایت حقوق مصرف کنندگان

۱. چند روز پیش پیام جالبی برای من اومد از طرف ایرانسل. پیام وسطی توی این عکس:

irancell sms

ادعای جالبیه. ولی توی همین یه تیکه می‌شه مضحک بودن این ادعا رو درک کرد. کاری با دلیل و منطق پشت این اتفاق ندارم. ولی واقعن بدیهیه که نمی‌شه به اپراتوری که دم به دقیقه به خودش اجازه می‌ده آسایش مشتری رو مختل کنه، همچین جایزه‌ای داد. رعایت حقوق مصرف‌کننده؟ واقعن؟ پیام قبل و بعدش گواه خوبیه برای…!

۲. چند روز پیش نوشتم که بالاخره من هم اسمارت‌فون خریدم. سیم‌کارت من قدیمی بود، ینی از این بزرگا که با پانچ کردنش تازه می‌رسید به سایز میکرو. گوشی جدید هم فقط اسلات سیم‌کارت نانو داره. واسه همین مجبور شدم که سیم‌کارتم رو ببرم سراغ یکی از نمایندگی‌های ایرانسل و سیم‌کارتمو نو کنم. بی‌هزینه و دردسر انجام شد قضیه: فقط یه شماره ملی کافی بود. اما بعد از این مشکل تازه شروع شد. سیم‌کارت من که قرار بود نانو بشه، 4G هم شد در این حین. به نظر چیز بدی نمی‌آد ولی از لحظه‌ی 4G شدن، مشکل آنتن‌دهی هم شروع شد. گویا ایرانسل که این‌قدر داره روی شبکه‌ی 4G مانور تبلیغاتی می‌ده و تلاش می‌کنه مشتری جذب کنه(که واقعن عجیبه این حجم از تبلیغات) هنوز آماده نیست که این سرویس رو اراءه بده. من برای این که سیم‌کارت ایرانسلم خارج از دسترس نباشه مجبور شدم که نوع شبکه رو توی گوشیم بذارم روی GSM Only  و تازه باز هم گاه به گاه مشکل آنتن دارم.

۳. درسته. ایرانسل خصوصیه و واقعن هم خدماتش از مشابه‌های دولتی بهتره ( قبلن در مورد عجایب مخابرات نوشته بودم) اما واقعن زننده‌س دیدن همچین چیزایی. این مشکل آنتن‌دهی ایرانسل من رو مجبور کرد که محض محکم کاری،‌ یه سیم‌کارت رایتل رو هم توی گوشیم بذارم(گوشی من دو سیم کارته‌س). حالا با گذشت این مدت تقریبن بیشتر کارای من داره با رایتل انجام می‌شه. نمی‌تونم بگم رایتل فوق‌العاده‌س. ولی خب حداقل‌ها رو داره رعایت می‌کنه. البته هنوزم پیام تبلیغاتی ‌میاد برای من، اما نه به اندازه‌ی ایرانسل. آنتن هم خوب می‌ده. اپراتوره دیگه،‌ باید آنتندهی داشته باشه. نکنه توقع دارن بهشون برچسب صد‌آفرین بدم بخاطرش؟ بگذریم… این شد که من دارم کم کم از ایرانسل می‌رم به سمت رایتل. امیدوارم یکی اون بالای این شرکت باشه که علاوه بر تلاش برای جذب مشتری،‌ حواسش به مشتری‌های پریده هم باشه. فکر نمی‌کنم کار من رو بشه انقلاب حساب کرد. ولی متاسفانه کسی عادت نداره از کیفیت محصولی که بهش داده می‌شه شکایت کنه. به هرچیزی که به دستمون می‌رسه قانعیم معمولن. عجیبه واقعن، ولی اینجوریه معمولن. ماشین‌های بی‌کیفیتی که توی کشورمون تولید می‌شن هم یه نمونه‌ی دیگه‌ی این قضیه‌ن: همه از پراید می‌نالن/جوک می‌سازن براش، اما همچنان هرروز پراید مدل جدید داریم می‌بینیم توی خیابون. خلاصه این‌که من تصادفن-معترضانه از ایرانسل دارم خداحافظی می‌کنم. امیدوارم نمونه‌های این کار رو توی خودم و اطرافیانم بیشتر ببینم. فعلن همین…!