تاریک‌ترین زمان

۱. وینستون چرچیل یقینن معروف‌ترین و احتمالن محبوبترین سیاست‌مدار انگلیسیه. فیلم تاریک‌ترین زمان(ساعت؟) داستان روز‌های اول نخست‌وزیری چرچیل رو نشون می‌ده، در اوایل جنگ جهانی دوم، وقتی که نخست‌وزیر قبلی چندان با برنامه نشون نداده. چالش اصلی چرچیل در این زمان تصمیم‌گیری درمورد ۳۰۰ هزار سربازیه که توی بندر دانکرک گیر افتادن.

چرچیل - اولدمن - تاریک ترین زمان

۲. یه اتفاق باحال که افتاده اینکه که دو کارگردان (جو رایت و کریستوفر نولن) همزمان رفتن سراغ یه واقعه: گیر افتادن سربازهای انگلیسی در بندر دانکرک فرانسه. و حالا این امکان رو به ما می‌دن که ماجرا رو از دو زاویه متفاوت ببینیم. (فراموش نکنیم که اینها مستند نیستن) نولن داستان رو از دریا و آسمان و بندر روایت می‌کنه و رایت رفته سراغ سیاستمدار ها و تصمیم‌گیرنده ها. با هم دیدن این فیلمها می‌تونه تجربه جالبی باشه.

۳. نقش چرچیل رو گری اولدمن بازی کرده ولی اونقدر گریم سنگینی داره که من تا نیم ساعت فکر می کردم اولدمن توی یه فیلم دیگه احتمالن چرچیل بوده و اینجا این یکی دیگه‌س. ولی صداش لو داد ماجرا رو. درکل گریم سنگین اولدمن واقعن حیرت انگیز بود. از ظواهر که بگذریم، بازی با کلمات چرچیل که معروف هم البته هست، توی این فیلم خیلی هنرمندانه به نمایش گذاشته شده و یه جورایی سعی در قدیس کردن چرچیل داره. این شاید یکی از مشکلات سینماست که گاهی باعث می‌شه چهره‌های خاکستری تاریخ، به عنوان فرشته ها به مردم معرفی بشن.

 

  •  قبلن درمورد دانکرک هم نوشته بودم.

روز غیر دانشجو

۱. از روی کنجکاوی توییت هایی که هشتگ روز دانشجو داشتن رو شروع کردم خوندن توی توییتر. یه هشتگ دیگه هم بود به اسم روز دانشجو مبارک. به طرز عجیبی اکثریت توییت ها محتوای سیاسی داشتن. از سخنرانی های امروز نماینده های مجلس توی دانشگاه ها گرفته تا توییت های اعتراضی و پرخاشگرانه. یک سری شرکت ها و آدم ها خیلی ساده و بی آلایش این روز رو تبریک گفته بودن و چند تا کافه هم به این بهونه می خواستن به دانشجو ها تخفیف بدن.  و البته مثل همیشه جای مزه پراکنی های بی مزه هم خالی نبود. محتوای توییت ها باعث شد به سرم بزنه خیلی مختصر در مورد این روز بنویسم.

daneshju1

۲. توی صفحه ی ویکیپدیای روز دانشجو اومده:

روز دانشجو، در ایران به ۱۶ ماه آذر اطلاق می‌شود. این روز، به یاد سه دانشجو (مصطفی بزرگ‌نیا و احمد قندچی هوادار حزب توده ایران و مهدی شریعت‌رضوی هوادار جبهه ملی ایران) که هنگام اعتراض به دیدار رسمی ریچارد نیکسون معاون رئیس جمهور وقت ایالات متحده آمریکا و همچنین از سرگیری روابط ایران با بریتانیا، در تاریخ ۱۶ آذر ۱۳۳۲ (حدود چهار ماه پس از کودتای ۲۸ مرداد همان سال) در دانشگاه تهران کشته شدند، گرامی داشته می‌شود.

با این حسن تسمیه، اولین چیزی که به ذهن می رسه درستی تبریک گفتن این روزه. فکر نمی کنم تبریک گفتن سالروز مرگ چند نفر آدم چیز چندان معقولی باشه. نمی دونم از کی تبریک گفتن ها شروع شد. ولی چیزی که معلومه اینه که علت قضیه، همون تفاوت قائل نشدن ما بین مبارک داشتن و گرامی داشتنه. مسئله ی دومی که هست خود علت اسم گذاریه. اگر به حادثه ای که حاصلش این بود که ۱۶ آذر رو روز دانشجو حساب کنیم، دقت کنیم، می بینیم که مسئله ی دانشجو بودن توی این انتخاب یه چیز کاملن فرعیه. درسته که اون سه نفری توی این روز کشته شدن دانشجو بودن، ولی این اصلن دلیل خوبی نیست که بخوایم این اتفاق رو به کل دانشجو ها تعمیم بدیم. به هیچ وجه نمی خوام در مورد کشته شدن سه تا دانشجو و درستی و غلط بودن کارهاشون و اتفاق های حاصله صحبت کنم. مسئله اینه که ربط دانشجوها به این اتفاق واقعن غیر قابل درکه.

۳. توی تیتر صفحه ی ویکیپدیای روز دانشجو، یه پرانتز هست و توش نوشته ایران. از قرار معلوم توی تقویم بین المللی هم روزی به اسم روز دانشجو هست. سال ۱۹۳۹ ارتش هیتلر تعدادی دانشجو رو توی پراگ اعدام می کنه و به همین مناسبت ۱۷ نوامبر، از سال ۱۹۴۱ به بعد روز دانشجو اسم گذاشته شده.

۴. توی هر دو مورد متاسفانه روز دانشجو در واکنش به یه اتفاق خاص اسم گذاری شده. هرچند دلیل ها، چیزهایی‌ان که واکنش بهشون منطقی و حتی واجبه، اما متاسفانه ربطشون به دانشجو و ویژگی های اصلی یک دانشجو، واقعن کمه. تنها سودی که این روز برای دانشجو ها داره همون تکرار شدن اسم دانشجوئه. هرچند که همه چیز دست به دست هم داده و حتی خود دانشجو ها هم تلاش می کنن تا با اصل قرار دادن یک سری مسائل فرعی و برنامه های سیاسی، خود دانشجو توی این روز فراموش بشه./

 

سه دیدار با ترامپ

۱. این پست سیاسی نیست. قبل از رییس جمهور شدن دونالد ترامپ من دو بار بهش برخورده بودم، بدون این که بدونم با چه کسی طرفم. اسمش رو شنیده بودم و ساده از کنارش رد شده بودم. فکر کردم با اتفاقاتی که افتاده، بد نیست خاطراتم از این آقای عجیب رو اینجا بنویسم.

۲. من یه مجموعه کتاب دارم که چندسال پیش یکی از دوستام بهم داده. اون هم همه ش رو یکجا از یکی از همین سایت های دانلود ایرانی، دانلود کرده. تنوع کتاب ها به شدت بالاست. از سری کامل هری پاتر و جیمز باند گرفته تا کارهای جیمز جویس. این وسط کتابی بود که قبلن هروقت به اسم خودش و اسم ناشناس نویسنده ش می رسیدم ازش رد می شدم:

trump

دونالد ترامپ توی صحفه ی اول کتاب How to Get Rich، می گه که می خواد پنج میلیون دلیل براتون بیاره که بخونیدش. من تمام کتاب رو نخوندم که ببینم این پنج میلیون دلیل چی ان و آیا واقعن دلیل های خوبی هستن یا نه. ولی توی همون صفحه ی اول یه سطر هست که به نظرم جالب اومد:

قانون اول تجارت: اگر شما درباره ی موفقیتتان به کسی چیزی نگویید، احتمالن کسی متوجه آن نخواهد شد.

فکر نمی کنم کل ۲۹۰ صفحه ی کتاب ارزش خوندن داشته باشه، اما حداقل این صحفه ی اولش که بی ضرر بود.

۲.۵.  داشتن کتابی از دونالد ترامپ، اونم از چهار سال قبل از رییس جمهور شدنش، واقعن جالبه. و فکر می کنم با توجه به ثروتی که داره و همه هم ازش می گن این روزا، کتابش در مورد ثروتمند شدن، جزو معدود کتابهای این دسته س که نویسنده ش، خودش ثروت رو تجربه کرده.

۳. بعد از مدتها، و از سر دلتنگی و بی حوصلگی داشتم یه قسمت از سریال رفقا (Friends) رو نگاه می کردم دوباره. چنلر بینگ وقتی از یه سفر نه چندان خوشایند بر می گرده، بزرگترین دستاورد سفرش رو دیدن دونالد ترامپ توی آسانسور می دونه. توی اینترنت چرخی زدم و متوجه شدم که یک بار دیگه هم توی این سریال به ترامپ اشاره شده.

۴. دو تا بهونه ی قبل رو داشتم ولی محرک اصلیم برای گذاشتن این پست، شنیدن صحبت های نوام چامسکی درباره ی دونالد ترامپ بود. چامسکی رو دانشجوهای زبان شناسی، کامپیوتر، و همینطور علاقه مندای فلسفه احتمالن می شناسن یا حد اقل اسمشو شنیدن. ( درس نظریه زبان ها و ماشین ها، فرم نرمال چامسکی). از عقاید چامسکی چیز زیادی نمی دونم، ولی طرز حرف زدن و نظراتش در مورد ترامپ و مقایسه ش با هیتلر واقعن جالب بود:

هیتلر یه ایدئولوگ مصمم و صادق بود، ترامپ نیست!

قبلن هم صحبت های چامسکی رو درباره ی ترامپ شنیده بودم. هرچند که خیلی دقیق و با استدلال از بد بودن ترامپ حرف می زد، اما هیچ جای صحبتش اینقدر بی پرده نظرش رو درمورد این رییس جمهور( که البته اون موقع تازه خبر کاندید شدنش منتشر شده بود)  نمی گفت.

  • صحبت چامسکی در مورد ترامپ رو اینجا می تونین ببینین.
  • اشاره های سریال Friends به ترامپ رو اینجا و اینجا می تونین ببینین(اگر سریالو ندیدین، مورد دوم می تونه یه سری چیزارو لو بده، نببینین)