۱. نکتهی جالبی که درمورد حرفهای شدن اینه که برای حرفهای شدن، لازم نیست کار جادویی و خارقالعادهای انجام بده آدم. شایدم لازم باشه ولی مهمتر از اون، رعایت نکات ریز و پیشپا افتادهس. درمورد برنامهنویسا مثلن، تایپ ده انگشتی. شاید مسخره بیاد ولی تایپ ده انگشتی واقعن یکی از چیزاییه که برای برنامه نویس، حتی از خیلی مهارتهای تخصصی مهمتره. بینهایت بار تا حالا برنامهنویسای خوب و خلاقی رو دیدم که درعین حال که خیلی توی تخصصشون خبره بودن، ولی توی تایپ کردن اونقدر مبتدی و ناشی به نظر میومدن که آدم، حتی درمورد مهارتاشونم شک میکرد. انقدر سوتی میدادن توی تایپ، یا انقدر موقع نوشتن خیره بودن به کیبورد که هی یه سلسله کاراکتر اشتباه رو مینوشتن و بعد مجبور میشدن که همه رو پاک کنن و از اول بنویسن، یا رایج ترین حالتش این که خیلی کند بودن. یه بار با یکی از برنامهنویسایی که ۳ ۴ انگشتی تایپ میکرد، این نکته رو مطرح کردم، واکنشش این بود که چیزای مهم تری برای یادگرفتن داره و نمیتونه وقتشو پای این چیزا بزاره. یه بارم یکی دیگه گفت که تا مجبور نشه شروع به یادگرفتن چیزی نمی کنه و الان هم در وضع فعلی، نیازی به این کار احساس نمی کنه. عجیبترین مورد هم ادعا میکرد که میتونه فقط با دو تا انگشت اشاره، از هرکسی سریعتر تایپ کنه. تایپ ده انگشتی واقعن ممکنه. اگر دست من بود به عنوان یه نکته اضافه میکردمش به کتاب 97 چیزی که هر برنامه نویس باید بداند.
۲. تایپ ده انگشتی واقعن آسونه. توی دو خط میشه جا داد تایپ ده انگشتی رو. روی کیبورد حروف ت و ب فارسی( جی و اف انگلیسی) یه برآمدگی خفیف دارن. این برای اینه که دست ما بتونه با لمس اونا رو پیدا کنه. دو تا انگشت اشاره ما باید روی این دو تا قرار بگیره. باقی انگشتا هم به ترتیب روی کلیدهای مجاور. به همین راحتی. هر انگشت فقط حرفی رو مینویسه که توی این حالت، روش قراره گرفته، به اضافهی کلیدای بالا و پایین اون کلید اصلی. توی تصویر بالا هم اگر دقت کنید میشه جای قرار گیری انگشتهای اشاره رو دید. همینطور، کلیدهایی که قراره با یه انگشت فشرده بشن، با یه رنگ مشترک مشخص شدن.
۳. برای یادگرفتن تایپ انگشتی کافیه یه متن ۲۰۰ کلمهای رو بنویسید تا جای دکمهها حفظتون بشه. یکی دو هفته هم اگر خودتون رو ملزم به ده انگشتی تایپ کردن کنید، بعد از اون حتی تصور استفاده از کمتر از ۹ انگشت برای تایپ کردن، غیر ممکن میشه. سایتای زیادی هم برای یادگرفتن تایپ ده انگشتی هستن. فقط کافیه به انگلیسی گوگل کنید: Ten finger typing. یا مثلن به عنوان نمونه یه نگاهی به تایپینگ آکادمی بندازید که حروف کیبورد رو دونه دونه براتون میاره برای تایپ تا حفظ شدن جای حروف هم براتون راحت تر بشه. یه سایت دیگه هم هست به اسم تایپینگ با دومین خیلی بجای آیاو که تایپ کردن رو مخصوص برنامه نویس ها یاد میده و تمرینهای باحالی هم برای کمک کردن به سریع شدن تایپ کردن داره.
حالا جدای تایپ ده انگشتی، چیزی که برای من هم جالب بوده، این هست که هرچی کمتر از موس استفاده کنم، بهتر و سریعتر هستم.
مشخصا توی ایمکس، همه چیز با کیبرد اتفاق میافته و کار رو سریعتر و تمرکز رو بالاتر میبره. من روی پایچارم که شدیدا وابسته به موس هستش، ایمکساستایل رو فعال کردم که کلیدهای ایمکس رو توی سیستم اضافه کرده و سر کارم هم استفاده میکنم.
به نظرم خیلی مهم هستش که یه برنامه نویس بتونه سریع کد رو بزنه و دیباگینگ و غیره و ذلک نیاز داره که سریع و همزمان با فکر کردن و تریکهایی که به ذهنت میرسه، تایپ کنی….
مگه میشه همزمان برنامهات رو طراحی کنی و کدش روبزنی، و فکرت هم درگیر باشه که کدومکلید کجاست.
دقیقن نکته اینجاست که با مهارت در تایپ، ذهن خیلی بهتر میتونه تمرکز کنه روی مسایل اصلی.